Τα 2 πρώτα επεισόδια εκ των 6 συνολικά του ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού που έχουν μέχρι στιγμής προβληθεί στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ (4 και 11/5/2026) δικαιολογημένα προσέλκυσαν μεγάλη τηλεθέαση, προκάλεσαν εξαιρετικές εντυπώσεις αλλά συνάμα σοβαρό κλονισμό σε όσους θα ήθελαν να ξεχαστεί το εφιαλτικό Α’ εξάμηνο του 2015. Ορισμένοι έγκριτοι δημοσιογράφοι διερωτήθηκαν μάλιστα γιατί τώρα; γιατί να αναμοχλεύονται όλα αυτά τα «πάθη» του παρελθόντος τη στιγμή μάλιστα που, μετέπειτα, ο Τσίπρας (αποφεύγουν να αναφερθούν στο γεγονός ότι ο κομμουνιστογενής ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε δυο φορές με ένα ακροδεξιό λαϊκιστικό κόμμα) μας «έβγαλε από τα μνημόνια» κάνοντας την «κωλοτούμπα» του; Γιατί τώρα στον πηγαιμό για την «Ιθάκη»; Χαλάει το νέο «αφήγημα». Τώρα που έχουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα «αρπαχτικά». Περασμένα, ξεχασμένα; Να έγιναν, άραγε, τα παθήματα μαθήματα οπότε «να μη γλιστράμε με την παραμικρή αφορμή» (!) στο 2015; Γιατί αναψηλαφίζουμε το τραύμα του 2015; Γιατί να ξύνουμε πληγές; Είναι «προεκλογικό» το εγχείρημα και «μπαγιάτικη» η δήθεν δαιμονολογία; Πάμε παρακάτω.
Οι απολογητές του 2015 ξεχνούν ότι η σειρά αυτή των δημοσιογράφων έρχεται συμπωματικά μετά τον καταιγισμό επικοινωνίας και προπαγάνδας της «Ιθάκης» ως μέρος μιας επαγγελματικής προσπάθειας μεταμφίεσης και αλλαγής πολιτικής ταυτότητας του πρώην Π/Θ του 2015, που απέτυχε παταγωδώς στους αρχικούς της στόχους. Η σειρά από σύμπτωση αποτελεί ένα έγκαιρο, έντιμο από κάθε άποψη ισχυρό πολιτικό αντίδοτο βασισμένο σε γεγονότα, στοιχεία και λογικές ερμηνείες. Όλα τα άλλα της αριστερής ρητορείας και προπαγάνδας για δικαίωση των πεπραγμένων εκείνης της ζοφερής περιόδου μπορούν άνετα να τοποθετηθούν εκεί που πρέπει, στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.
Θα υπάρξει συνολική αποτίμηση όταν τελειώσει η σειρά. Αρκεί εδώ να αναφέρουμε ότι η σειρά συμβάλλει α) στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και στη διερεύνηση της ιστορικής αλήθειας και β) σε μια από τις ελάχιστες προσπάθειες εθνικής αυτογνωσίας για μια αποφράδα περίοδο, την πιο κρίσιμη στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Στην ιστορία και την πολιτική δεν πρέπει να αναγνωρίζεται μονομερές και αποκλειστικό «δικαίωμα στη λήθη» για ευνόητους λόγους.
Οι αντιδράσεις ορισμένων εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής, κυρίως σε κυβερνητικά αξιώματα και σημαντικές θέσεις ισχύος και επιρροής, ήταν αναμενόμενες. Αν μη τι άλλο διότι ο τότε Π/Θ της χώρας ετοιμαζόταν να πλεύσει προς την «Ιθάκη» του ως επίδοξος, rebranded, αρχηγός κάποιας «Δημοκρατικής Παράταξης» που μόνο στη φαντασία του υπήρχε. Κατόπιν, ετοιμάζοντας το νέο του κόμμα για την επάνοδό του στην πολιτική, το έστριψε και πάλι αριστερά του Κέντρου και στη συνήθη «αντισυστημική» και λαϊκιστική ρητορεία του. Επιδιώκει να μαζέψει τα να ανεμομαζώματα και τα διαβολοσκορπίσματα, τα αποκόμματα μιας κατακερματισμένης, παρωχημένης, αντιδυτικής, αντιευρωπαϊκής, ρωσόφιλης και αντιδημοκρατικής «Αριστεράς». Γι’ αυτό πάντα περνάει από τη Λαμία για να πάρει «σοσιαλδημοκρατική» έμπνευση από τον Άρη Βελουχιώτη. Ο λύκος κι αν εγέρασε… Επομένως, θεώρησε ότι πρόκειται για «δολοφονία» του χαρακτήρα του και δεν δέχτηκε να συμμετάσχει στη σειρά, σε αντίθεση με πρώην υπουργούς και συνεργάτες του λαλίστατοι και με χαμόγελο στα χείλη. Άλλωστε, τους έβαλε στον εξώστη. Δεν τους χρειάζεται πλέον.
Ωστόσο, οι δημιουργοί της σειράς δεν κάνουν τίποτα παρά να «απεικονίζουν» γλαφυρά, με συνέπεια και συνοχή τα όσα ήδη έχουν εξιστορήσει σε μια συναρπαστική «αφήγηση» στο βιβλίο[i] τους, που δικαιολογημένα είχε γίνει τάχιστα ευπώλητο όταν κυκλοφόρησε το 2019. Επομένως, όλοι γνώριζαν. Η σειρά απλώς διαψεύδει τα άλλοθι, τα ψέματα και την απάτη της «Ιθάκης» και γι’ αυτό βάλλεται από τους απολογητές της «πρώτη φορά Αριστερά». Πρώτη και τελευταία.
Οι εικόνες, ορισμένες εκ των οποίων έγιναν αρκετά γνωστές, καθώς και η χρονολογική, υφολογική και νοηματική διασύνδεσή τους στο ντοκυμαντέρ ακολουθούν τον γραπτό λόγο του βιβλίου με αρκετά μεγάλη πιστότητα. Πρόκειται για πολύ σημαντικό σκηνοθετικό επίτευγμα καθόσον εν απουσία δημοσιογραφικού σχολιασμού σε κάθε φάση εξέλιξης του θέματος η αλληλουχία ερωτήσεων, απαντήσεων και εικόνων είναι βασικά, αν όχι πάντα, επαρκής για την κατανόηση μιας «δύσκολης και σύνθετης» ιστορίας. Τη δυσκολεύουν η δράση πολλών παραγόντων εσωτερικών και διεθνών καθώς και η ένταση και σύγκρουση για την επικράτηση και εφαρμογή της μιας ή της άλλης άποψης και πολιτικής. Παρ’ όλα αυτά ξεδιπλώνονται ανάγλυφα όλο το θέατρο ενός κακού θιάσου με κακούς τελικά ηθοποιούς, οι θεατρινισμοί αυτών που ήθελαν να χτυπούν νταούλια και λύρες για χορεύουν οι αγορές στο ρυθμό τους κι έτσι να σκίσουν όλα τα Μνημόνια με «ένα νόμο και ένα άρθρο» υπό ευφρόσυνες αυτές τις μελωδίες.
Στη σειρά, όπως και στο βιβλίο, τα γεγονότα που προηγήθηκαν του εφιαλτικού 2015 και της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ήτοι το πώς φτάσαμε στη χρεοκοπία και οι συναφείς πολιτικές εξελίξεις, καταλαμβάνουν μικρό χρόνο ως Εισαγωγή. Αναφέρονται με πυκνό, συνοπτικό και ελλειπτικό τρόπο και ως εκ τούτου καθιστούν την ερμηνεία των μετέπειτα γεγονότων και της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δύσκολη, τουλάχιστον σε ορισμένα σημεία. Αναπόφευκτο, εφόσον η σειρά επικεντρώνεται στο Α΄ εξάμηνο του 2015.
Αποκαλύψεις
Στα 2 πρώτα επεισόδια αποκαλύφτηκαν κι ορισμένα άλλα «μυστικά». Κατ’ αρχάς η συνάντηση του τότε Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα Πίτερ Σόοφ κατόπιν εντολής του Βερολίνου, (προφανώς ανήσυχου από την «επαναστατική» ρητορεία του) με τον Τσίπρα οι δυο τους πριν τις εκλογές του 2015. Σύμφωνα με τον πρέσβη ο Τσίπρας, που έφερνε, βέβαια, το “go back madame Merkel”, τον διαβεβαίωσε για την πρόθεσή του να συνεργαστεί. Δεν γνωρίζουμε κατά πόσον έγινε πιστευτός. Αποδείχτηκε κι αυτό πλάνη, απάτη, διότι αν είχε τέτοια πρόθεση δε θα έφτανε σε αδιέξοδο και το άθλιο Δημοψήφισμα του Ιουλίου. Περί αυτού προσεχώς.
Από τα λεγόμενα, τη συμπεριφορά, τη στάση και τις ενέργειες των αξιωματούχων της ΕΕ προκύπτει αβίαστα ότι όχι μόνο δεν είχαν καμιά διάθεση να «εκβιάσουν» τη νέα κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όπως ψευδώς εξακολουθούν να ισχυρίζονται αυτοί που οδήγησαν σκόπιμα τη χώρα στο χείλος της αβύσσου, αλλά ότι, αντίθετα, είχαν όλη την καλή διάθεση να της δώσουν επαρκή χρόνο να κάνει τις δικές της προτάσεις για την ολοκλήρωση του προγράμματος. Τεράστιο απόθεμα κατανόησης κι όχι μόνο από τους Γάλλους σοσιαλιστές (τον Μοσκοβιτσί και τον πρόεδρο Ολανδρέου) ή τον Π/Θ Ρέντσι της Ιταλίας. Πίστευαν ότι η νέα κυβέρνηση, με νέα λαϊκή εντολή, θα μπορούσε με λίγη βοήθεια και λίγη προσπάθεια να αντιμετωπίσει τα λιγοστά εναπομείναντα προβλήματα της «ουράς του γαϊδάρου» που είχε εναπομείνει για την οριστική έξοδο από τα Μνημόνια. Κι ότι θα καταπολεμούσε τη διαφθορά (!). Για φτάσαμε αργότερα στη σκευωρία του αιώνα, τη Novartis.
Ο κ. Νίκος Παππάς θεωρεί το ακροδεξιό λαϊκιστικό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων του κ. Πάνου Καμμένου με το οποίο συγκυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι σαν Ένωση Κεντρώων. Οπότε, γιατί όχι, εφόσον με το ΠΑΣΟΚ και «το Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη, κόμματα με σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό, προφανώς τους χώριζε άβυσσος!
(Φευγαλέα και η παρουσία του Σταύρου Θεοδωράκη στα επεισόδια αυτά, που είπε στον Τσίπρα, ο οποίος του τηλεφώνησε το βράδυ της νίκης του στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 (γιατί, άραγε, τέτοια αβροφροσύνη προς τον «πράκτορα» του Μπόμπολα;) «μπράβο σου, αλλά πρόσεχε». Εντάξει).
Ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, Υπουργός Οικονομικών (2015-2019) διατύπωσε την άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να αφήσει την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου να ολοκληρώσει τη θητεία της και μην την ανατρέψει πρώιμα λόγω της αδυναμίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και αναγκαίας προσφυγής στις κάλπες, όπως τότε όριζε το Σύνταγμα. Διαδικασία, βέβαια, κατά την οποία ο κ. Τσακαλώτος παραλείπει να αναφερθεί στις αθλιότητες, χυδαιότητες και στην άφθονη λάσπη, τις μεθόδους τις οποίες μετήλθε το κόμμα του για να αποτρέψει την εκλογή του κ. Δήμα στην προεδρία.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν και πόσα άλλα έχει να πει ο κ. Τσακαλώτος στα επόμενα επεισόδια στις διάφορες φάσεις του δράματος. Γεγονός, πάντως, είναι ότι συμφωνούσε απόλυτα με το «παίγνιο της κότας» (chicken game) του συναδέλφου και συντρόφου του Βαρουφάκη. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι αναζητούσαν να διαπιστώσουν το κέντρο ισχύος στην ΕΕ και έχει δώσει την καλύτερη εξήγηση στη μυθολογία περί «αυταπάτης». «Ενώ η τότε κυβέρνηση πίστευε ότι ασκούσε πίεση στους Ευρωπαίους απειλώντας με αποχώρηση από το Ευρώ, στην πραγματικότητα εξυπηρετούσε το σχέδιο του Β. Σόιμπλε…», έχει πει σε κάποια έκρηξη ειλικρίνειας.[ii] Κατά τα άλλα, ποσώς ασχολείται με το τεράστιο κόστος και την καταστροφή που προκάλεσε στη χώρα του το «παίγνιο» αυτό, οι «μπλόφες».
Έχουμε, άραγε, ανάγκη από τέτοιες παραδοχές, όταν ο ίδιος ο πρώην μοιραίος Π/Θ έχει πρόσφατα υποστηρίξει, σε μια έκρηξη θυμού, αλαζονείας και πλήρους αδιαφορίας για τη χώρα, ότι έπρεπε να κλείσει την επομένη της εκλογής του τις τράπεζες; Πώς θα το έκανε, άραγε; Σέρνοντας τον κ. Στουρνάρα, τον διοικητή της ΤτΕ από τα μαλλιά και διώχνοντάς τον με τις κλωτσιές από τη θέση του ή κατεβάζοντας τα άρματα μάχης του κ. Καμμένου στο δρόμο; Ο Γιάννης Στουρνάρας[iii] έπαιξε σημαντικό ρόλο και ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στην παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Καθυβρίζεται ακόμα από τον πρώην Π/Θ και την παρέα του.
Ο κ. Γιάννης Δραγασάκης, ως Αντιπρόεδρος τότε της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έχει ευθαρσώς δηλώσει ότι «ο λόγος που απορρίψαμε το ενδεχόμενο συνολικής ρήξης…….δεν ήταν στενά οικονομικός, αλλά ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική, που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα».[iv] Αλλά και στην τηλεοπτική εκπομπή «Αποτύπωμα» του δημοσιογράφου Παύλου Τσίμα στον ΣΚΑΪ (24-1-2020) ο κ. Δραγασάκης είπε ότι και Σχέδιο υπήρξε και «λενινιστική» (!) πρόσληψη της πολιτικής πραγματικότητας. Όλα αυτά από τον παρ’ ολίγον Γεν. Γραμματέα του ΚΚΕ, τον δήθεν «μετριοπαθή» οπαδό της «βίαιης ωρίμανσης» του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., τον «σοφό Νέστωρα». Αρνήθηκε, μάλιστα, ακόμα και την «αυταπάτη» του κ. Τσίπρα, όταν ο ίδιος, όπως είπε, δεν είχε καμία. Απλώς ψυχρός πολιτικός υπολογισμός. Πώς τώρα συμβαίνει ο μεν τότε Αντιπρόεδρος να μην έτρεφε καμία «αυταπάτη» ο δε τότε Π/Θ, κατά δική του δημόσια ομολογία, να έτρεφε και αμφότεροι να ακολούθησαν και να στήριξαν την ίδια πολιτική; Άβυσσος η αριστερή ψυχή. Για τους αφελείς και Λωτοφάγους.
Το Βασικό Ερώτημα
Κανονικά θα πρέπει να περιμένει κανείς την ολοκλήρωση της σειράς για να αποφανθεί σχετικά με το βασικό ερώτημα, αν δηλαδή επρόκειτο για αδαείς, ερασιτέχνες και «ρομαντικούς επαναστάτες» με επικεφαλής κάποιον Τσίπρα, που πίστευαν σε έναν άλλον κόσμο «εφικτό» και ήθελαν να αλλάξουν την Ευρώπη υπό τα ηχηρά και ενθουσιώδη χειροκροτήματα των ακροδεξιών, της Λεπέν και του Φαράζ ή επρόκειτο απλώς για αδίστακτους αριστερούς δημαγωγούς, ικανούς προπαγανδιστές, εθισμένους στα κατά συρροήν πολιτικά ψεύτη και απάτες. Εμφανή σε ένα συγκεκριμένο τμήμα των πολιτών, «ονειρικά» για το μεγαλύτερο τμήμα. Επί τέλους, είχε έρθει η στιγμή «τα όνειρα να πάρουν εκδίκηση». Η «ιστορία» που αφηγείται η σειρά ακυρώνει με θεαματικό τρόπο τα προσχήματα. Αποκαλύπτει ως συνειδητό στόχο και ψυχρό πολιτικό υπολογισμό τη ρήξη με την ΕΕ, την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την ανατροπή των παραδοσιακών αμυντικών, οικονομικών, πολιτικών και γεωπολιτικών συμμαχιών της χώρας. Στόχο που υπηρέτησαν συνειδητά και συστηματικά αλλά για διάφορους λόγους, που στην πορεία νομίζω θα αποκαλυφτούν στη σειρά, αλλά και εδώ θα συζητήσουμε, δεν κατάφεραν τελικά να επιτύχουν.[v] Ευτυχώς.
Από τα πρώτα 2 επεισόδια συγκροτείται με πλήθος αποδεικτικών στοιχείων και μαρτυριών προκύπτει ότι η πολιτική ρήξη και τα συναφή δεν ήταν κάποια ατομική πολιτική του κ. Βαρουφάκη. Είχε τη στήριξη και του Π/Θ και όλης της κυβέρνησης. Επρόκειτο για την απάτη της δήθεν «αξιοπρέπειας» και της «σκληρής διαπραγμάτευσης» που κατέληξε, εκεί που κατέληξε. Ο James K. Galbraith, Αμερικανός οικονομολόγος, στενός φίλος του κ. Βαρουφάκη από τις αρχές Φεβρουαρίου του 2015 συντόνιζε «μυστικά» στο Υπουργείο Οικονομικών της εκτέλεση του «Σχεδίου Β», του σεναρίου εξόδου της χώρας από το ευρώ, όπως, άλλωστε, έγραψε εκτενώς ο ίδιος.[vi]
To 2o επεισόδιο φτάνει στο σημείο κατά το οποίο συμφωνήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 2015 η παράταση ολοκλήρωσης του Β’ Μνημονίου, το οποίο έληγε στις 28 του μηνός, για 4 μήνες, ήτοι μέχρι 30 Ιουνίου. Χωρίς να υπάρξει νέα χρηματοδότηση. Αλλά και με αναμονή προτάσεων εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης.Η συμφωνία αυτή που εγκρίθηκε από την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος μόνο με 5 ψήφους. Το πρώτο ρήγμα σημειώθηκε. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση από φόβο απωλειών δεν την έφερε ως όφειλε στη Βουλή. Την «προσπέρασε».
Το δράμα μόλις άρχιζε
Η συνέχεια στην οθόνη
Ο από Βρυξελλών «Θεός»
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δεν ήταν μόνο φιλικότατος προς την Ελλάδα (σε όλη αυτή την παλιά φρουρά των Ευρωπαίων πολιτικών σημαντικό ρόλο έπαιζε η κλασσική τους παιδεία), δεν μπορούσε να φανταστεί την Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα και κατέβαλε άοκνες προσπάθειες να στηρίξει τη χώρα μας. Ωστόσο, το πορτοφόλι κρατούσαν άλλοι θεσμοί, το ΔΝΤ, κ.τ.λ. ενώ καθοριστικό ρόλο έπαιζε η Γερμανία.
Ο Γιούνκερ θεωρεί ότι η Ελλάδα είχε χάσει την αξιοπιστία της από την περίοδο που παρουσίαζε ψευδή στατιστικά στοιχεία για το έλλειμμα επί κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή (Greek Statistics) και θεωρεί λάθος που η Επιτροπή δεν έθεσε την κυβέρνησή του προ των ευθυνών της στα δημοσιονομικά, θέμα στο οποίο έχει αναφερθεί και στο παρελθόν.
«Αν δεν ήμουν εγώ το 2015, θα είχατε βγει από το ευρώ»[vii], έχει πειστικά υποστηρίξει.
Ο ίδιος επιβεβαιώνει πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν επικοινώνησε μαζί του για να του μεταφέρει πως ο Έλληνας πρωθυπουργός ζήτησε βοήθεια. Η απάντηση του Γιούνκερ ήταν κοφτή: «Είμαστε σε θέση να λύσουμε το πρόβλημα μόνοι μας», κλείνοντας την πόρτα σε εξωτερικές παρεμβάσεις. Πρόκειται για επικοινωνία που θα πρέπει να έγινε πριν την επίσκεψη του Παναγιώτη Λαφαζάνη[viii] στη Μόσχα (29-30/3/2015) αλλά και του ίδιου του Τσίπρα αμέσως μετά (7-9/4/2015). (Στο πολυσέλιδο βιβλίο «Ιθάκη» ο πρώην Π/Θ εξομολογείται ότι ο Πούτιν ούτε 300 ψωροεκατομμύρια ευρώ που του ζήτησε δεν του έδωσε, λέγοντας μάλιστα πως καλύτερα να τα έδινε σε κάποιο ορφανοτροφείο παρά να τα πετάξει στον σκουπιδοτενεκέ του αιτούντος).
«Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ είχε απόλυτο δίκιο σε όσα είπε στις εξαίρετες δημοσιογράφους. Και στο μέλλον, όταν τα πάθη καταυγάσουν θα πρέπει να του αφιερώσουμε μια πλατεία ή έστω μια κεντρική οδό. Όχι γιατί θα κάνει κάποια διαφορά στον ίδιο, αλλά επειδή θα πρέπει εμείς να θυμόμαστε ποιοι άνθρωποι έδωσαν μάχη για να κρατηθεί η Ελλάδα στο ευρώ», έγραψε πρόσφατα (13/5/2026) ο Θανάσης Μαυρίδης στο www.liberal.gr. Θα πρόσθετα να φιλοτεχνηθεί ένας ανδριάντας του και να τοποθετηθεί σε περίοπτη θέση στην Αθήνα. Μετά το άγαλμα Τρούμαν θα είναι το πιο σημαντικό και εμβληματικό μνημείο για να υπενθυμίζει και να συμβολίζει ότι η Ελλάδα ή τουλάχιστον ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών της που επί του παρόντος στηρίζει τους γεωπολιτικούς προσανατολισμούς της χώρας, θέλει να είναι Δύση κι αναπόσπαστο μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Κι ότι σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους υπάρχουν ευτυχώς φιλικές δυνάμεις και σύμμαχοι για να τη σώζουν από τον κακό εαυτό της και τις αυτοκτονικές της τάσεις.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραβρέθηκε στην τιμητική εκδήλωση για τον Μάριο Ντράγκι στο Άαχεν της Γερμανίας στις 14/5/2026 στον οποίο και απονεμήθηκε το «Βραβείο Καρλομάγνου». Ο Π/Θ της Ελλάδος εκφώνησε μια σημαντική και εμπεριστατωμένη ομιλία για την Ευρώπη, τους στόχους που πρέπει να επιδιώξει στο πλαίσιο της «στρατηγικής της αυτονομίας». Υπογράμμισε όχι μόνο τη συμβολή του Ντράγκι με την γνωστή του Έκθεση «Για το Μέλλον της Ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας» (9/9/2024) και για την προστασία της Ευρωζώνης με την παροιμιώδη πλέον φράση του το 2012 ως διοικητού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ότι θα κάνει «ό,τι χρειάζεται» (whatever it takes)για να στηρίξει το ευρώ (26/7/2012) εν μέσω της κρίσης χρέους σε αρκετές χώρες που ήταν αρκετή για να ηρεμήσουν οι αγορές. Η Έκθεση Ντράγκι μαζί με την Έκθεση του συμπατριώτη του Ενρίκο Λέττα «Κάτι περισσότερο από μια απλή κοινή αγορά» (17/4/2024) αποτελούν τους 2 βασικούς πυλώνες πάνω στους οποίους μπορεί να στηριχτεί η οικονομική αναζωογόνηση της ΕΕ, η οικονομική της ισχύ. Κατά συνέπεια, η αναβάθμιση του οικονομικού και γεωπολιτικού της ρόλου που μπορεί και της αξίζει στην παγκόσμια σκηνή των πολλών και ανταγωνιστικών σήμερα πόλων ισχύος. Η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Β΄ εξάμηνο του 2027.
[i] Βλ. Ελένη Βαρβιτσιώτη-Βικτώρια Δενδρινού, Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΠΛΟΦΑ, Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα, Ιούνιος 2019.
[ii] ΜΜΕ, 12/3/2019.
[iii] Η 6χρονη θητεία του κ. Γιάννη Στουρνάρα ανανεώθηκε, δικαίως και επαξίως, για τρίτη φορά από τον Π/Θ. Σε πρόσφατη συνέντευξή του εφ΄ όλης της ύλης προς τον Νίκο Ταμπακόπουλο, (www.liberal.gr, 15/5/26), εκτιμώντας την πορεία της χώρας από το 2014 μέχρι σήμερα, αναγορεύει την πολιτική σταθερότητα ως το σημαντικότερο άυλο κεφάλαιο της χώρας.
[iv] ΜΜΕ, 30/11/2018.
[v] Ο δηκτικός Διόδωρος Κυψελιώτης γράφει στο «Επταήμερό» του ότι «σε καμιά κανονική χώρα δεν θα γινόταν ο ίδιος (ο Τσίπρας) πρωθυπουργός», Το ΒΗΜΑ, Κυριακή, 26/4/26.
[vi] Βλ. James K. Galbraith, Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα, Μαρτυρία μιας Ευρώπης που, καταστρέφοντας την Ελλάδα, αυτο-καταστρέφεται, Εκδόσεις Πατάκη, Ιούνιος 2016. Βέβαια, η ΕΕ ούτε την Ελλάδα κατέστρεψε ούτε αυτο-καταστράφηκε. Ο Γκαλμπραίηθ είχε την αμέριστη στήριξη δυο διάσημων Αμερικανών οικονομολόγων, βραβευμένων με Νόμπελ, του Paul Krugman και του Joseph Stiglitz, που για τους δικούς τους (;) λόγους προέτρεπαν την Ελλάδα να εγκαταλείψει αυτοβούλως την ευρωζώνη και να επανέλθει στο εθνικό της νόμισμα, ως τη μόνη λύση για τη σωτηρία της. Διαψεύστηκαν παταγωδώς αμφότεροι. Συνάμα, ο Γκαλμπραίηθ, κατά τη διάρκεια κατάρτισης του «Σχεδίου» δεν παρέλειπε να ενημερώνει με γραπτά του σημειώματα για τις εξελίξεις την Αμερικανίδα Αναπληρώτρια Υπουργό Οικονομικών Σάρα Ράσκιν καθώς και άλλους Αμερικανούς αξιωματούχους, όπως γράφει ο ίδιος. Οι Αμερικανοί, συνεπώς, γνώριζαν τι σχεδίαζε μυστικά ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών.
[vii] Βλ. συνέντευξη στην Ελένη Βαρβιτσιώτη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή, 26/1/2020.
[viii] Εκτός των υποκλίσεών του τότε προς τη «μητέρα Ρωσία» ως Υπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (με τον βαρύγδουπο τίτλο «Υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας) ο κ. Π. Λαφαζάνης, ως αρχηγός της Αριστερής πτέρυγας του κόμματος που αποχώρησε αργότερα λόγω διαφωνίας με την υπογραφή του 3ου Μνημονίου από την κυβέρνησή του, με αποτέλεσμα την απώλεια της πλειοψηφίας στη Βουλή, εξακολουθεί και σήμερα να πιστεύει πως αν η Ελλάδα καταργήσει το εμπάργκο ενέργειας προς τη Ρωσία θα ξημερώσει γι’ αυτήν μια ωραία, χαρούμενη και φωτεινή ημέρα. Όλα υπέροχα. Τάδε έφη σε συνέντευξή του στον κ. Νίκο Νικολόπουλο, στο κανάλι Extra (14/5/2026). Δεν παρέλειψε, βέβαια, να πει ότι η «Ιθάκη» είναι ένα ψέμα και ο συγγραφέας του προδότης. Αναφορικά δε με το σημερινό του πολιτικό στίγμα ισχυρίστηκε ότι οι δημοσκόποι του λένε ότι βρίσκεται πολύ ψηλά κι ο Τσίπρας χαμηλά. Όψομεν.
Δημοσιεύτηκε στη ηλεκτρονική εφημερίδα liberal.gr